YUREGIM :)

                             YÜREĞİM :)

Tamam ya tamam bende biliyorum özlediğini, onun için yandığını ama ne yapabilirim ki? Biraz sessiz olmaya çalış ta aklımı karıştırma benim. Ben seni üzmek ister miyim hiç? Ben senin için her şeyi göze alıp iyileşmeni sağlamadım mı? O kadar acıya tekrar sapasağlam olman için katlanmadım mı? Neden bana acı çektiriyorsun ki şimdi? Sen acılar içindeyken ben sana böylemi yapmıştım? Kırıklarını onarmaya çalışmamış mıydım? Sen o yaşadıklarınla, ortaya bir damar çıkardığın zaman onu yok etmek için doktorları gezmemiş miydim? Tedavi yollarını bulmak için çabalamamış mıydım? Ben sana hep güzellikler sunmaya çalışırken, sen bana niye onu hatırlatıp eziyet çektirmeye çalışıyorsun? Sen bir susarsan var ya, neler neler yapacağım o zamanJ Tekrardan en güzel duygularla yanman için, saflıkların içinde bulduğum bir güzellik getirmeye çalışacağım. Bakmaya doyamayacaksın. Yanmaya doyamayacaksın. Tekrar o duyguları yaşattığım için bana teşekkür edeceksin. Tamam, bende biliyorum başka güzellikler istemediğini, başka yüzler görmek istemediğini ama ne yapayım? Sende biliyorsun geri gelmesi için her şeyi yaptığımı. Olmadı, döndüremedim geriye. O hep geride kalmayı seçti, güzellikleri seninle olmadığını düşledi. Bak benim hatam olduğu kadar seninde varmış! Sen de kendini ortaya çıkarıp, sadece onun için, yandığını gösterememişsin. “Burada senden başka hiçbir şey yok” diyememişsin. Aslında sen ile ben beraber hareket ettiğimizde mutlulukları hep beraber yakalamışken, ne zaman yollarımızı ayırdıkta onu kaybettik hatırlayamıyorum. O yolu kaybettiğimiz için birbirimize kızmayı hemen bırakmalıyız. Birlikteyken ortaya çıkardığımız mutlulukları hatırlamalıyız. Yoksa dipsiz kuyulara düşüp bir daha birbirimizi bulamayacağız. Sana söz veriyorum şimdi. Senin için çok çabalayacağım. Öyle bir mutluluk, öyle bir güzellik bulacağım ki dibin düşecek J Sen bile şaşıracaksın onun nasıl geldiğine. Ama sende bana söz vermelisin. Bu sefer her şeyi gözler önüne sereceksin. Saklamak, gizlemek yok hiçbir şeyi. Unutma kartlarımızı açık oynamak zorundayız. Bir kart bile kapalı kaldığında onlar hep bir yerlere gitmeye çalışıyorlar. Sonra acıyı çeken sen ile ben oluyoruz. Ardından da birbirimize kızıp, küsüyoruz. Tekrar birbirimizi bulduğumuzda ise zamanın çok çabuk geçtiğinin farkına varıyoruz. Zaman içinde yaşanan o güzellikleri, kaçırıyoruz. Tekrar pişmanlıklar içinde boğulmadan hemen silkelenmeliyiz. Olumsuzlukları bırakıp mutlulukların peşinden koşmalıyız. Biraz yorgunluk olacak bizim için, ben nefes nefese kalacağım, sen ise gümbür gümbür atacaksın. Ama unutma ki bunların hepsine değecek ve mutluluğu yakalayacağız. Onu yakaladıktan sonra her şey gözler önünde yaşanacak ve öyle bir hale sokacaksın ki karşındakini, gözleri kapalı olduğunda bile güvenin en yücesini sende yaşayacak. Güven işte önemli olan. Sonra dürüstlük. Ardından da saflık. Sen bunların hepsini zaten taşıyorsun. Gidenlere soralım bakalım, bir kişi bile aksini ispat edebilir mi? Güvenlerini boşa çıkardığın oldu mu hiç senin. Ya da yalanlarla dürüstlüğünü bozduğun. Sen en saf duygularını, gözleri önüne sermedin mi karşındakinin. O zaman niye korkuyorsun ki adımını atmaktan. Niye kızıyorsun ki bana? Bak işte zaman dik yürüme zamanı. Attığın onca adım seni güçlendirmekten başka hiçbir şey yapmamış. O adımlarla güçlendin sen. Atacağın adımlar kadar güçsüz olsan da çekinme atmaktan. Onlar arkanda kaldıkça sen daha çok güçleniyorsun unutma. Daha beraber çok adımlar atacağız. Sen beni yarı yolda bırakmadığın sürece, bende senin kırılmana asla izin vermeyeceğim bundan sonra…