ÇIKAR İŞTE İÇİNDEKİ GÜZELLİKLERİ :)

Hayatımızda çoğu zaman olumsuzluklarla karşılaşmak için kendimizi zorladığımızı düşünüyorum. Oysaki etrafımızda o kadar olumlu olaylar yaşanıyor ki, biz onlara karşı gözümüzü kapatmayı seçiyoruz. Bence bu küçüklüğümüzden beri bize aşılanıp durmasından ileri geliyor. Aslında biz olumlu her şeyi görebilmeyi çok çok iyi biliyoruz J Öyle değil mi yoksa? Neden gülüyorsunuz ki, bu sıkıntıların arasında “kolaysa sen gör de görelim” mi diyorsunuz? O zaman bir düşünelim. Sabah uyandığımızda başımızı sokacağımız bir yaşam alanında uyanıyoruz. En önemlisi de uyanabiliyoruz. Yani bizi orada son nefesimizi vermiş şekilde bir kimse bulmuyor. Buradaki güzelliği yakalayamadan güne başlıyoruz. O gün yapacağımız işleri düşündükçe yataktan kalkabilecek cesareti kendimizde toplayamıyoruz. Ama kalkabilecek, koşturabilecek bir çift ayağımız olduğunu yine unutuyoruz. Aslında bir yaşama sahip olduğumuzu unutarak yaşamaya çalışıyoruz. Bence yaşamın en güzel yanı, her gün seni yepyeni bir günün beklediğini bilerek uyanmak ve o güzellikleri yakalamaya çalışarak günü tamamlamaktır. O güzellikleri bulup ortaya çıkarmak senin elinde. Onun için çabalarsan, daima gülümsemeye çalışırsan, elbet o da sana bir kıyak yaparak tüm güzellikleri önüne sermeye çalışacaktır. İnsan içindeki güzelliği ortaya koyduğunda hiçbir şeyden korkmaması gerekir. Bırak ezsinler. Seni kırıp geçsinler. Sen o güzellikleri onlar ezip geçsin diye ortaya çıkarmadın ki, kendinin saflığını, temizliğini ön plana çıkararak diğer tüm güzelliklere ulaşabilmek için gözler önüne serdin. Burada tabi kirlenecekler, yok olmaya çalışacaklar ama sen onları bıkmadan, usanmadan saf ve temiz bir şekilde tutmayı becerebilirsen var ya… İşte o zaman o çiğneyip kirletmeye çalışanlar bile utanarak sana yardımcı olmaya çalışacaklar. Hatta o güzellikleri bulabilmek adına senin gittiğin yolları arayacaklar. Attığın adımları takip etmeye çalışacaklar. Sen ne yaparsan onu yapmaya çalışacaklar. Ama ne yaparlarsa yapsınlar, güzelliklere ulaşamadıklarını görünce şaşırmaya başlayacaklar. Belki de kızmaya başlayacaklar. İşte asıl sorun orada başlayacak. Herkesin, etrafında yaşanan güzelliği ortaya çıkarma şeklinin aynı olmadığını geçte olsa anlamaya başlayacaklar. Sen gülerek ortaya çıkartabilirsin güzelliklerini, o ise koşarak ortaya çıkartır güzelliklerini. Diğeri ise aradığında bulabilir tüm güzellikleri. Hepsinin tek bir ortak noktası ise gülümseyerek hep mutluluğu düşünmektir oysaki. Olumsuz düşünerek ulaşamayız güzelliklere. Olumlu düşünmeye başlayarak tutunmalıyız hayata. Şu an olumsuzluklar içinde boğuluyor bile olsak, onların bizleri yetiştirmek adına hayatımıza girdiğini ve elbet bir gün bizi terk ederek sadece olumlu, pozitif, mükemmelliklerle baş başa bırakacağını bilerek savaşmalıyız kötülüklerle. O karanlığın ucunda her zaman bir ışık vardır. O ışığa ulaşmak uğruna elimizde olan küçücük imkânlarla, kazmayı sürdürmeli o tünelden çıkmayı başarabilmeliyiz. “Dün neden bunları yaşadım? Ben bunları hak edecek ne yaptım?” demeyi bırakarak yaşadığımız her şeye bir tecrübe adını vermeli ve hayatımızın tecrübelerin birleşmesinden oluştuğunu hatırlamalıyız. Atacağımız adımı düşünürken ise “ben buradan geçtiğimde zorlanmıştım, kötülüklerle karşılaşmıştım” diyerek adımımızı değiştirmemeli ve her seferin karşılaşacağımız zorlukların farklı olacağını düşünmeliyiz. “Ya her seferinde de kötülüklerle savaşmak zorunda kalıyorum” diye söylenmek yerine “ben her seferinde deneyim kazanıyor ve adımlarımı sağlam atabilmek için güç topluyorum” diyerek adımlarımızı atmalı ve sonunda güzellikleri ortaya çıkarmaya başladığımızı görmeliyiz…


27.01.2012 – 01.59